February 27, 2008
Dankzij Lode Coen, een docent van mij aan St. Lucas heb ik mogen kennis maken met het onderstaand filmpje. Sluit zeer sterk aan bij een deel van mijn concept, ondertussen heb ik de instructional-style wel opzij geschoven voor een veel monumentalere uitwerking, dat omdat ik denk dat kleine handleiding illustraties niet zoveel impact hebben op de mens. Wel, in dit filmpje bewijzen ze dat dat wél gaat, en hoe!
February 24, 2008
Het is de laatste tijd wat rustig op de blog, maar zeker niet omdat ik op vakantie ben geweest ofzo, nee nee!
Ik ben beginnen twijfelen aan mijn uitwerking voor mijn concept. Het feit dat we gebombardeerd worden tot consumenten, dat het lijkt of het leven alleen maar rond ‘hebben’ en ‘voorkomen’ draait, dat het bij de mens kan leiden tot allerlei (psychische) problemen: stress, eating disorders, laag zelfbeeld, …is eigenlijk wel een heel serieus onderwerp. Een docent zei me, dat als ik mijn punt wil duidelijk maken, dat ik het misschien ook zo serieus moet benaderen en ook uitwerken. En hij heeft gelijk, het heeft me doen inzien dat, wat ik van plan was om nutteloze (poging tot) humoristische luchtige handleidingen te maken, dat dat niet de ideale manier is om mijn boodschap over te brengen. Ik ben ondertussen wat aan het experimenteren met bestaande handleidingen en onderzoek aan het uitbreiden, om zo de juiste manier te vinden om het vorm te geven. Daar gaat het toch voornamelijk om, hoe geef ik mijn ideeën vorm, hoe breng ik mijn boodschap over.
Voor onze gadget-generatie, een heel interessant filmpje dat ik heb teruggevonden. Echt de moeite waard om helemaal te bekijken als je niet goed weet waar onze spullen vandaan komen en naartoe gaan!! Hieronder een teaser, het hele filmpje kan je hier bekijken.
February 16, 2008
Ik hoef toevallig niet op dieet, maar kvind het toch grof:
February 14, 2008
Een stukje uit een krantenartikel:
De 24-jarige Chinese vrouw Hao Lulu is een extreem voorbeeld van streven naar schoonheidsideaal. Hao werd als perfecte Chinese geboren, maar wilde westers zijn. Ze heeft haar ogen laten vergroten, haar jukbeenderen laten opereren, haar neus is verlengd, haar billen zijn bijgewerkt, haar borsten gelift, haar heupen ronder gemaakt en haar dijen versmald. Gevraagd op wie ze nu eigenlijk wil lijken, antwoordt Hao laconiek: ,,Ik wil helemaal op niemand lijken, ik wil gewoon mezelf zijn.” Er staan nog vier operaties op stapel om haar op haar westerse zelf te laten lijken.
jah…
Volledig artikel hier
February 13, 2008
Somewhere in the land of low self-esteem and battered body-images…
After years of terrorizing the countryside, hunting deer, poaching livestock, killing game, Tiger grew long in the tooth. Finally, he knew it was time to retire. So he packed his bag: “Poor self-esteem? Check. Poor body image? Check? Poor self-image? Check. Self-portrait? Uh … oh, well, three out of four ain’t bad.”
Tiger ambled into town and came to stand before the Three Little Pigs Retirement Home Inc. He rang the bell, and the first little pig appeared on the landing above. “What do you want?” asked the little pig.
“I come here to retire,” Tiger replied.
“Ooooh. I don’t think so,” the little pig declared. “You’re not like us. You’ve got big teeth. Very dangerous. We can’t let you in.”
Tiger, having poor self-image, went to the dentist to to improve these apparent deficiencies, and had his teeth removed. The next day, he returned to the Three Little Pigs Retirement Home Inc. “What do you want?” asked the second little pig.
“I have no more teeth. I come here to retire,” Tiger replied once more.
“Ooooh. No, no, no. That just won’t do,” the little pig exclaimed. “You’re different. You have sharp claws. You scare us. We can’t let you in.”
No theeth, no claws, no slefportrait.
Tiger took his poor self-esteem and even worse body-image to the manicurist and had his claws removed. The next day, he returned to the Three Little Pigs Retirement Home Inc. “What do you want?” demanded the third little pig.
“I have no more claws. I come here to retire,” Tiger repeated.
“Ooooh. Let me see,” the little pig muttered as he disappeared from sight. Tiger heard much whispering and commotion behind the big wooden doors. “Okay, come in,” said the little pig.
Tiger strolled through the doors, and there stood the three little pigs, grinning ear to ear. Suddenly they jumped on Tiger. Squealing with delight, they beat him up and sent him packing. No teeth. No claws. Yippeeee! Finally they got even with Tiger for terrorizing the animals.
Tiger should have known better. He should have accepted who he is and not try to conform to someone else’s image of him. What tiger in his right mind lets a pig paint his portrait? He should have painted a self-portrait instead.
Do you seek to improve your body or your body image? Do you seek to improve your claws or your nails, or do you improve your self-esteem? What do you see when you look in the mirror?
So, who paints your portrait?
De volgende links moest ik hier vermelden, opdat ik het verhaaltje hier zou mogen zetten:
David Leonhardt is author of a self-help happiness book. He also runs a Liquid Vitamins Store and serves as a SEO/SEM website marketing consultant, just so you know
February 13, 2008
Mensen, mijn onderzoeksvraag is eindelijk rond en duidelijk:
Hier even een verduidelijking/herhaling/vernieuwing van het concept: 6 puntjes
1) Onderzoeksvraag
Wat mij het meeste bezighoudt is de voortdurende en toenemende druk vanuit media en maatschappij om ons leven en zijn aan te passen naar een (of meerdere) artificiële ideaalbeelden. Je mag niet langer tevreden zijn met wie je bent en wat je hebt, door een overvloed aan informatie moet vooral duidelijk gemaakt worden wat je NIET hebt, wat je NIET bent, en wat je moet doen (meestal vertaald in ‘kopen’) om dat wel te worden. Een aantal keurig gedefinieerde instructies leert ons hoe ons ideaalbeeld te bereiken.
Zo’n systeem functioneert alleen indien het ideaalbeeld op regelmatige basis aangepast wordt, zodat ook de instructies aangepast worden, zodat het ideale altijd net binnen bereik lijkt, maar altijd onbereikbaar zal zijn. Een beetje zoals de ezel die een wortel voorgebonden krijgt.Mijn onderzoeksvraag houdt in hoe deze instructies, dit ‘advies’, door de tijd is geëvolueerd en welke gevolgen ze hebben gehad op de mens van vandaag.Hoever de mens zal gaan om onnatuurlijke idealen op zichzelf te projecteren moet nog blijken, maar we kunnen ons er wel bewust van worden in plaats van het altijd een belangrijkere rol te laten spelen in ons leven.
3) Wat wil ik met mijn eindwerk bereiken?
Het doel van mijn eindwerk is enerzijds een bewustmaking van de ironie van het systeem van continu veranderende ideaalbeelden en manipulatie.
Met ironie in de zin van omkering, wil ik de ‘idiotie’ van deze opgelegde instructies laten zien. In een wereld waar het streven naar het ideaalbeeld tot decadentie heeft geleid, ga ik zelf instructies geven over hoe de mens het allemaal moet doen. Door het tegenovergestelde te doen dan ik eigenlijk bedoel, wat een zeer frequente vorm van communicatie is de dag van vandaag, wil ik de hedendaagse mens sensibiliseren in verband met de werking van de moderne life-style.
4) Wat heb ik tot nu toe onderzocht?
Tot nu toe heb ik een aantal essays en delen uit boeken gelezen in verband met Lifestyle, ideaalbeelden en heb ik uit verschillende media een aantal ‘adviezen’ van vroeger en nu verzameld.Omdat ik ‘instructionals’ wil maken, zoals ‘handleidingen’ heb ik ook een heel verzameling van bestaande handleidingen verzameld.
5) Wat is mijn (huidige) conclusie?
Het is mij heel duidelijk geworden dat tips, adviezen en instructies mettertijd van focus zijn veranderd. Terwijl we vroeger constant bezig waren(ook wel opgedrongen door de kerk) met ‘gij zult niet liegen’, ‘gij zult niet stelen’ en hoe we het best leefden om een ‘goed mens’ te zijn, zijn we nu constant bezig met hoe een ‘mooi mens’ te zijn in de eerste plaats, wat we onszelf kunnen aanschaffen om onszelf daarin te bevestigen. De arena voor de strijd met het eigen lichaam en persoon is veel groter geworden.
6) Hoe ziet mijn (toekomstige) planning er uit?
Onderzoek uitbreiden. Het wordt ook dringend tijd dat ik aan de uitwerking van mijn instructies begin, ik heb een aantal schetsen en ideeën, maar het tekenen ervan neemt ook heel veel tijd in beslag, dus daar zal ik me nu op moeten concentreren.
February 12, 2008
…uit de goede oude tijd! (‘De Haardvriend’1949)
Dergelijke goude tips vind je niet zomaar vandaag, tenzij als antwoord van de Flair-redactie op een of ander lezers-relatieprobleem, oh en misschien ook nog bij je therapeut.. als het al te laat is dus 
Zijn deze raadgevingen dan tegenwoordig.. oud nieuws?
Reacties zijn welkom!
February 12, 2008
Bruin, slank, stevig, levendig: zo en niet anders oogt het fotomodel dat alle stijlen aankan de mannequin die zowel de modecollecties van vorige winter als de vele komende zomermodellen weet te presenteren. (…) Het ‘buitenlichaam’ van de mannequin is als het koele plastic van een barbiepop: ongedefinieerd, dingmatig, een neutraal ‘niets’ dat pas ‘iets’ wordt wanneer het kleren draagt. De mannequinmens, dat is een ‘zwarte zijden jurk… die de taille nauw omsluit zodat het verrukkelijke lichaam erboven en eronder opwelft’, dat is ‘donker haar, de volmaaktheid zelf met zijn weelderige glans’, dat zijn ‘koket krullende lippen,… vol en glimlachend, iets van elkaar’- dat is álleen maar… een bepaalde ordening van kleding en vlees en haar’
Professionele mannequins zijn geen mensen maar monu-mensen – tot glanzende, metalige monumenten gestolde lichamen die zich verheffen boven alle denkbare vormen van lijfelijke banaliteit. Ze transpireren nooit, ze geuren steeds fris, ze hebben nimmer rimpels, ze ogen altijd jong en vitaal.
Het meest opvallende kenmerk van dit lichaam is dat het aan adolescenten doet denken; de contouren zijn die van een onvolgroeid lichaam. Dat houdt niet uitsluitend verband met het feit dat, met de groeiende hoeveelheid geld die jongeren hebben te besteden, de mode industrie zich nu op hen richt (hoewel dat een deel van de verklaring kan zijn); het ideaal is immers niet zozeer een jong meisje, maar een oudere vrouw die het figuur van een adolescent weet te behouden. Dit culturele ideaal heeft de seksueel rijpe vrouw taboe verklaard (Rosalind Coward).
Wie een gestroomlijnd lijf wil, dient onverdroten te lijnen; wie een monumentaal en dus doods lichaam nastreeft, moet voortdurend vechten tegen de sluipende dood van het reële lichaam, tegen afstervende huidcellen en opdringerige rimpels, tegen ‘dood gewicht’of vet en tegen ‘levend gewicht’ of cellulitis. Het eigen lichaam veranderd zo in een kampplaats, in een strijdveld waarop een felle oorlog woedt tussen het werkelijke en het ideale lichaam, tussen de mens en de monu-mens.
(passage uit het boek ‘Schimmenspel’ van Rudi Laermans- docent cultuursociologie aan de KU Leuven)
(de bron van deze foto’s is verlorengegaan, als iemand toevallig weet wie de fotograaf of fotografe is…)
February 11, 2008
Vroeger had je ook ideaalbeelden, maar het verschil is dat het toen een stuk minder fake was. De penseelstreken van de schilder en de kunstige belichting van de fotograaf verdoezelden weliswaar de gebreken van de modellen, maar die modellen waren nog wél van vlees en bloed. En voor de kijker was er in ieder geval nog de mógelijkheid om te worden zoals de mensen in die beelden. Tegenwoordig is het ideaalbeeld ‘maakbaar’ geworden en we hanteren schoonheidsnormen die in de natuur niet eens bestaan. Normen die alleen zijn te realiseren met behulp van cosmetische chirurgie, of in cyberspace. Die onnatuurlijke normen zijn ‘normaal’ geworden. Want gek genoeg willen we stiekem niet supermooi of superjong zijn. We willen vooral normaal zijn. ‘Zoals het hoort’ en ‘volgens de regels’. Al die gladgestreken, rimpelloze gezichten die we steeds voorbij zien komen, zijn een nieuw referentiepunt geworden.
Hieronder een aantal foto’s uit ‘boekskes met vrouwen in’ die voornamelijk voor het mannelijk publiek waren bestemd.
February 8, 2008
Kindgerichte reclamespotjes zijn in Zweden verboden, en als ik mijn broertje van 10 soms bezig hoor kan ik de Zweden gelijk geven: ‘of mijn nieuwe schoenen wel van Geox zijn’ :s Dat hij ten eerste nog maar heeft opgemerkt dat ik nieuwe schoenen had (!) (we wonen niet samen), op die leeftijd mocht je zelfs in klompen naast me lopen, ik zou het niet gezien hebben (whatever man..). Maar goed, ik moest even slikken en antwoordde ’Geox is voor stinkvoeten.’ En zo heb ik hem een stuk van mijn wijsheid meegegeven, als iemand in zijn klasje hem dat ooit vraagt, weet hij ineens wat zeggen.
Nee serieus, van horen en zien weet ik dat kinderen tegenwoordig daar veel belang aan hechten, maar is dat de schuld van de reclame? Voor een groot deel wel volgens mij. Sommigen noemen het ‘gezonde frustratie’, als je je kind niet verwent tenminste. Maar waar ligt de lijn? Hoe kan je in godsnaam als ouder zo koud en kil zijn tegenover je kind, als ’iedereen van de klas dat heeft..’ En hun vurige wens om ergens bij te horen schreeuwt van verdriet. Dat ‘onzeker’ zijn is niet enkel nog iets voor pubers of volwassenen. Als de reclame van ons -volwassenen- al een gadget-mens gemaakt heeft, wij die kritisch en met gezond verstand naar reclame kunnen zien, hoe erg moet het dan niet zijn voor de kleintjes? Ik had er op vroege leeftijd geen last van, wat ik zag op tv, buiten het dagelijks halfuurtje ‘Ninja Turtles’ was alleen maar Ceaucescu, en ik was niet direct zijn doelgroep.
Later wou ik ook heel wat Barbies, maar ik kreeg de goedkopere versies met de holle beentjes, chance dat ik wat bij de buren kon gaan spelen Wat was ik blij toen ik in Duitsland een vriendin had die het Barbie ‘droomhuis’ had, Ken, en nog veel andere vriendinnen, waw.. a dream coming true. Ik wed dat als zij toen alles zo gearangeerd uitgestald had, dat haar kamer er ook zo zou hebben uitgezien:
